اين روزها آدم خوبي شده‌ام. سعي مي‌كنم خودم را دوست داشته‌ باشم. اين روزها، دارم شعرهاي ۱۰ سال پيشم را مرتب مي‌كنم؛ بعضي‌هاشان واقعاً معركه است و الان كه يك روزنامه‌نگار حرفه‌اي هستم و مي‌خوانم‌شان، تعجب مي‌كنم كه واقعاً من ۱۰ سال پيش همچين استعدادي داشتم. اين روزها دلم مي‌خواهد داستان و فيلمنامه هم بنويسم. اين روزها دلم مي‌خواهد آدم‌ها را بيشتر دوست داشته باشم و با آن‌ها بيشتر راه بيايم. اين روزها، البته هنوز در خانه و با پدر و مادرم بدخلقي مي‌كنم. دوست دارم روزي بيايد كه از اين بابت هم مشكلي نداشته باشم. اين روزها دارم در يك هفته‌نامه حوادث كه قرار است همشهري چاپ كند، كار مي‌كنم و كارم هم بد نيست. اين روزها احساس مي‌كنم خيلي‌ها مرا دوست دارند؛ نه به خاطر كار، نه به خاطر پول، نه به خاط قيافه، فقط به خاطر خودم. خلاصه اين كه آفتاب اين روزها، دارد خيلي گرم بر من مي‌تابد.

شما چطور؟ شما اين روزها چه كار مي‌كنيد؟ آيا آفتاب هم بر شما خوب مي‌تابد؟‌

درباره :
جامعه، عبوس است
سازمان، عبوس است
كار، عبوس است
مدير من، عبوس است
ايدئولوژي، عبوس است
... و حتي چشم ‌هاي تو
نيز گاهي عبوس‌اند
... و من در اين‌جا
مي‌خواهم كودكان در بند درونم را
آزاد كنم
و عبوس نباشم
و البته در كنارش، حرف‌هايم را هم بزنم
جيغغغغغغغغغغغغغ
ایمیل مدیر وبلاگ